لطیف

با خواهشم  نگفتم  هرگز

  وسواسی  هست

 اما

 به نامت

             تُردَک

 یا آنچه  ای لطیف

 می خوانندت

یادآور  معلم  بیمهری  بودی،  کاو

پاداش  بدمشقی  را ، گاهی

  یک شاخه ی  بنفشه  کف دستم  می کاشت

و  می سپُرد :

 آبش  بده  که  باز  نخشکد !