پُرسه آذر

هر گه  که مردی  مردستان

 از تنگه ی  سَموم  پوچ آباد

 تا درّه ی  مغاک  روانست

 من، زخم  تیغ خورده   ز نامردان

 با خویش  می سُرایم  اندوهگین  و سرد :

- ما ، ریگ  ته  نشسته ی این جویبار  خُرد

از پیله ی  تنیده  آب و خاک

  گهگاه

 چیزی  از آتش  می گوییم

  در چنگک هوی .