بانوی من

 من

 از ژرفنای نیلی اندوه

 تا ارتفاع  دوستی دوست

 با گام اشتیاق دویدم .

 

 تا

 بر چشمه های پاک رسیدم

 من

آن جاری زلال خنک را

 بر سنگ های تشنه گشودم .

 

 من

از خیمه نهفته ی لیلا

در شعر های ناب نظامی

 بر روشنان دیده مجنون

 - این عاشق بزرگ صداقت -

 تصویری از شکوه کشیدم .

 

 من

 از خوشه های نارس گندم

 در غنچه وار ناف قشنگت

 شیری  معطر دوشیدم

 و

 در لذت شبانه نوشیدم .

 پس

 نام تو را

 بانوی من : بکارت پا  یا

شش سال عاشقانه پوشیدم .