شعر من همواره پنجره ای به دیار احساسم بوده است .
آثار من دردهای متبلور من هستند .
اعصابم در مایع وسواس ، پرورش یافته و از این روی
تحسین دوستاران ، هرگز نتوانسته پرده ی گوشم را متأثر کند . در
ارزیابی دشمنانم ، دقت و شجاعت بیشتری یافته ام . دشمنان من
بهترین دوستانم هستند ، من می خواهم و تو نیز می توانی دشمن من
باشی .
فرخ تمیمی
از این کتاب یک هزار نسخه در
پاییز 1335 در چاپخانه ی اتحاد تهران به طبع رسید
